Brandend huis (Onzinnige Verzinsels)

Het was wel een afweging hoor. Geen makkelijke keuze voor een oude vrouw.
Na jaren erover na gedacht te hebben werd de drang steeds sterker.
Het huis stond immers leeg. Geen haan die er naar zou kraaien, geen hond te bekennen.
Niemand die de vrouw in de weg zou staan. Maar ja....dat op haar leeftijd.
Wat zouden haar kinderen er van zeggen...wie was zij om dit zomaar te doen.
Had ze dan niet al genoeg gedaan in haar leven?

Het antwoord kwam onverwachts aanwaaien in de vorm van een brief.
De brief was vijftig lange jaren zoek geweest maar op een dag kwam een
overijverige werknemer hem tegen tijdens het stofzuigen achter de postzakken.
De jonge postbode voelde zijn vaderlandse plicht en stapte direct in het vliegtuig om de brief
hoogstpersoonlijk af te leveren bij de op leeftijd gekomen dame.

Hij passeerde het leegstaande huis en klopte op de deur van de vrouw.
Het was wel een afweging hoor. Geen gemakkelijke keuze voor de jonge postbode.
De brief was immers al zoveel jaar geleden geschreven, de vrouw zou weleens een hartverzakking kunnen krijgen.

Was de brief van een geheime minnaar? Van haar moeder die ze nooit had gekend?
Was het een oproep om mee te mogen doen aan de audities van het koninklijk nationaal ballet.
Zouden de audities al afgelopen zijn of zou de vrouw überhaupt nog wel lenig genoeg zijn.
Zou ze nog steeds 2 benen en twee armen hebben. Leeft ze nog wel?
Is ze soms net dood gegaan en vind ik haar?

De Vrouw deed de deur open en zag de jonge postbode staan,
trillend van onzekerheid maar met een gepaste trots in zijn ogen.
De vrouw las de brief, slaakte een zucht van verlichting, liep naar het leegstaande huis toe,
stak het velletje papier in de brand, gooide het door de brievenbus en wachtte totdat de brandweer kwam.
Tot op de dag van vandaag weet niemand wat er in die brief stond.
Jammer...