Winterdepressie (Onzinnige Verzinsels)

Het had erger gekund.
Het hadden er twee kunnen zijn.
Iedereen heeft dat wel eens gehad.
Er zijn mensen die het zwaarder hebben, denkt men dan.
Ik leef tenminste nog.

Één seconde eerder en ik was het haasje.
Maar als ik sneller had gelopen was het waarschijnlijk ook harder aangekomen.
Ik heb niet gewonnen maar de jackpot is ook niet gevallen.
Mijn buurman heeft er pas echt last van.
Ik kan tenminste op een pot schijten.
65 jaar eerder en het was ook nog eens de Hongerwinter geweest.
Ik heb dit mogen meemaken en dat is ook al heel wat.

Het valt nog na te vertellen.
En tevens er is mogelijkheid tot verandering.
Men kan er iets van te leren om het maar zo te zeggen.
Morgen kijk ik er anders tegenaan.

Het had ook tien kilo zwaarder kunnen zijn.
Of misschien wel zo licht dat het over me heen was gevlogen,
zomaar weg naar het onbekende zonder gedag te zeggen.
Je weet het gewoon niet hè?

Hoge bomen vangen veel wind,
maar gelukkig ben ik als een struikje zo klein.
Wel met een paar bruine blaadjes hier en daar,
maar de lente komt snel en dan is alles weer groen.
Om de drie maanden weer een nieuwe kans met een ander jaargetij.

Vorige winter zijn we niet doodgevroren. Dat is positief ja.
Sommige zijn misschien door het ijs gezakt, maar niemand is verdronken.
Natuurlijk waren er een hoop depressies. Dat is logisch.
Maar er was ook zat warme chocolademelk met slagroom en rum om dat te verzachten.
De slagroom deed wonderen in vele ijskoude slaapkamers.

Vorige zomer zijn we ook niet massaal verbrand.
De zon was goed voor ons maar niet verstikkend.
De avonden waren zwoel en de drank stond koud.
Het zeewater was tropisch warm.

De herfst was ook prachtig nu ik er zo over nadenk.
Vele goudgele bladeren en het bos was gevuld met heerlijke geuren.
De avonden waren nog zacht en de hemel werd verlicht door een rode gloed.
Ik kreeg er kippenvel van en moest huilen.

Weet U beste lezers…
Ik loop hier nu zo door de wind, de kou en de regen en denk…
eigenlijk heb ik niks te klagen nee.