De scheiding?

Als praten niet meer helpt, en slaan geen pijn meer doet is het over.
Geen enkele emotie die dan nog wat op kan lossen.
Het loopt toch altijd op niets uit.

Het huisje is smerig,koud en ongezellig.
De openhaard wordt al tijden niet meer aangestoken.
Niemand heeft nog zin om hout bij elkaar te sprokkelen.
Ze gunnen elkaar nog niet eens de warmte.
Laat staan de liefde. Het moet wel voorbij zijn.

De ramen worden ook nooit meer gelapt.
Als ze naar buiten konden kijken,
dan zouden ze metershoog onkruid zien.
Het bed valt van armoe uit elkaar maar dat maakt hem toch niets uit.
Hij slaapt al jaren op de bank.

Een klein papiertje met daarop zijn naam en haar naam.
Dat is het enige wat ze bij elkaar houdt.
Niet eens de kinderen want hij heeft zichzelf al in een vroeg stadium van zijn leven onvruchtbaar gezopen..
Daarom is de vrouw dan ook verbitterd.
Hij is de romantiek verloren door haar drang naar kinderen,
en zij is te oud om kinderen te krijgen maar te jong om te accepteren dat ze er te oud voor is.

De man maakt het niks uit. Hij heeft eigenlijk precies het leven wat hij wou.
Hij zegt weinig, want als hij wat zegt is het toch nooit goed.
Prima. Koud biertje erbij!
Hij hoeft niet eens naar de koelkast te lopen want het is toch steenkoud in huis.
Een extra trui en het is opgelost. Mannenlogica.
Vrouwen zitten anders in elkaar.
Zij is gefrustreerd, ver over de veertig en heeft last van opvliegers.
Ze zit gevangen in een wereldje waar ze nooit voor heeft gekozen.

Aan tafel met de kindjes, dat had ze gewild.
Netjes met mes en vork eten.
En tandjes poetsen!
Moet ze tegen haar man zeggen.
Tandenpoetsen? Even spoelen met jenever zal je bedoelen.
Hij gebruikt alleen z’n vork om het eten mee te prakken,
en daarna zijn mes om zijn vieze gele tanden mee af te schrapen.

Nee...het gaat gewoon niet meer.
Het is voorbij.
Hier heb ik niet voor getekend!
Dat denk de vrouw dagelijks.

Ze mompelt het binnensmonds.
Maar ze durft het nooit echt te zeggen.
En ze leefde nog lang en ongelukkig.