Ze moeten weg!

Het moet weg!
Ze moeten er uit!
Dat zegt ze om de zoveel weken tegen mij.
Het groeit in bossen, het is net onkruid!
Je haalt het weg en het komt altijd weer terug.
En steeds sneller.
Het is als een moestuin overwoekert door die ene groente die je net niet lust!
Het is daar eng om weg te halen. Heel eng!
Waarom precies daar? Waarom niet ergens anders!
Als het nou iets lager had gezeten maar nee, precies daar!
En niet helemaal van buiten, maar half van binnen.
Dat geluid van die knippende schaar dat op het oorvlies terugkaatst als een naderend gevaar.
Help me dan toch uit deze benarde situatie! Doe iets!
Laat de deurbel gaan, of de telefoon rinkelen en laat het dan die ene vriendin zijn die alsmaar doorlult en mij de kans geeft om er stilletjes tussen uit te knijpen. Naar de kroeg.
Naar die ene plek waar oorhaar, neushaar, geen haar en schaamhaar geen bedreiging vormen.
Waar iedereen je naam kent en je hand schud als vriend ook al kom je net van de pispot af.
Waar adem stinkt en oksels meuren.
Waar het haar werkelijk overal uitgroeit!
God zegen deze heilige ruimte.
Amen